ΕΚ-ΔΗΛΟ-ΜΕΝΟ ΦΩΣ

Στη Δήλο τελείωσαν οι περιπλανήσεις της ετοιμόγεννης Λητώς, αλλά όχι και οι ωδίνες της, γιατί η Ήρα κρατούσε στον Όλυμπο την Ειλείθυια, τη θεά των τοκετών. Έπειτα από εννιά βασανιστικά μερόνυχτα παρεμβαίνουν οι άλλες θεές και στέλνουν στον Όλυμπο την Ίριδα, η οποία, με την υπόσχεση ενός περιδέραιου μήκους εννέα πήχεων από χρυσό και ήλεκτρο, δωροδοκεί την Ειλείθυια και την πείθει να πάει στη Δήλο. Μόλις έφθασε στο νησί η Ειλείθυια, η εξαντλημένη Λητώ «με τα δυο της χέρια αγκάλιασε τον κορμό μιας φοινικιάς, γονάτισε στο μαλακό λιβάδι» και γέννησε πρώτα την Άρτεμη και μετά τον Απόλλωνα. Μόλις γεννήθηκε ο ξανθός θεός «γέλασε η γη, η Δήλος πλημμύρισε χρυσό φως κι έγινε ένα ολάνθιστο λιβάδι, κύκνοι άρχισαν να τραγουδούν κι αλάλαξαν θαμπωμένες οι θεές». Η Θέμις, η Διώνη, η Ρέα, η Αμφιτρίτη κι άλλες θεές σπαργάνωσαν το θεϊκό βρέφος και το τάισαν με νέκταρ και αμβροσία, ενώ ο ίδιος ο Δίας παρακολουθούσε από την κορυφή του Κύνθου τη γέννηση των παιδιών του. Αυτή η μεγάλη συγκέντρωση υπερκόσμιων δυνάμεων, που συνεργάζονται αρμονικά και συμπράττουν για να γεννηθεί το φως, φόρτισε για πάντα τη Δήλο με θετική ενέργεια.

 

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΠΥΛΟ

ΣΤΑ ΙΧΝΗ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ!

Απολείπειν ο θεός Aντώνιον

Απολείπειν ο Θεός του Φωτός, 

Αντίνοο, Ευρύμαχο, Αμφίνομο, Ευπείθη, Αμφιμέδοντα....

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί

αόρατος θίασος να περνάμε μουσικές εξαίσιες, με φωνές—την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σουπου απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σουπου βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει.Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήτανένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχιμε των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,κι αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που χάνεις. 

Απολείπειν ο θεός.....τους   μικρούς υπερφίαλους  άντρες  που χάνουν  την Αλεξάνδρεια, την ψυχή τους

και το τραίνο της ιστορίας,  στην γη και στο παλάτι  που χάλασαν

ΜΝΗΜΕΙΟΝ ΝΕΜΕΣΕΩΣ

Η Κατάρα της Αθηνάς

Μίλησε τότε η γαλανομάτα η κόρη :

Θνητέ, το μήνυμά μου φέρε στα ακρογιάλια της πατρίδας σου

Άν είμαι αφανισμένη, η εκδίκηση μου μένει.

Άκου τώρα της Παλλάδας τις μαύρες προφητείες,

Άκου και πίστεψε πως θ΄ αληθέψουνε μια μέρα.

Η κατάρα μου να πέσει πάνω στο κεφάλι

του κακούργου και της φύτρας του.  

Τα παιδιά του δίχως μυαλού μια σπίθα,

τιποτένια να γεννούν σαν τον γονιό τους.

Κι΄ αν κάποιο μυαλωμένο δείξει  

Νόθο να το λογαριάζουνε βλαστάρι.

Τ΄όνομά του πλάϊ στου εμπρηστή θα μείνη της Εφέσου

κι η εκδίκηση θα τον ακολουθεί και πέρα από τον τάφο. 

Έλγιν και Ηρόστρατος μαζί και οι δυό στους αιώνες, αιώνια καταραμένοι.

Ο πρώτος πιότερο από τον δεύτερο παντοντινά,

μαρμαρωμένος να σταθεί πάνω στο βάθρο της ντροπής.

 

 

Μία από τις νεανικές ποιητικές δημιουργίες του φιλέλληνα ποιητή λόρδου Μπάυρον, που  γράφηκε τον Μάρτιο του 1811 στην Αθήνα, κατά τη διάρκεια του πρώτου ταξιδιού του  ποιητή στην Ελλάδα, ένα δειλινό , καθώς ανέβαινε σαν  προσκυνητής στον ιερό βράχο .

Αγανάκτηση και θλίψη, ένοιωσε καθώς αντίκρισε καταστρεμμένο και λεηλατημένο το ναό της Αθηνάς και την Καρυάτιδα να λείπει από τη θέση της,  νωπή ακόμα η ιεροσυλία που είχε διαπράξει ο  ‘Ελγιν.