Οσο μεγάλωνε το αίσθημα της ατομικότητος, ο άνθρωπος έχασε την φυσική του σύνδεση με την σιωπηλή γνώση. Ο σύγχρονος άνθρωπος, κληρονόμος αυτής της ανάπτυξης, είναι τόσο απελπιστικά απομακρυσμένος από την πηγή των πάντων, που το μόνο που μπορεί να κάνει είαι να εκφράσει την απελπισία του με βίαιες και κυνικές πράξεις αυτοκαταστροφής. Ο Δον Χουάν ισχυρίστηκε ότι η αιτία για τον κυνισμό και την απελπισία του ανθρώπου είναι ένα κομματάκι γνώσης που έχει απομείνει μέσα του, και που κάνει δύο πράγματα. Το ένα είναι να του δίνει κάποια υποψία γύρω από την αρχαία του σύνδεση με την πηγή των πάντων και το άλλο να τον κάνει να αισθάνεται ότι χωρίς αυτή την σύνδεση, δεν έχει καμμία ελπίδα ειρήνης, ικανοποίησης, και επίτευξης.
Εχοντας χάσει κάθε ελπίδα επιστροφής στην πηγή των πάντων, ο άνθρωπος αναζητούσε ανακούφιση στην ατομικότητά του, και σε αυτή του την προσπάθεια κατάφερε να σταθεροποιήσει το σημείο συναρμογής του στην θέση της διαιώνισης της εικόνας του., τον αυτοκατοπτρισμό και την σπουδαιότητα του εγώ.
Οι μάντεις είχαν ξεμασκαρέψει την σημασία του εγώ και βρήκαν ότι είναι η αυτολύπηση μασκαρεμένη. Η αυτολύπηση είναι ο πραγματικός εχθρός και η πηγή δυστυχίας του ανθρώπου. Αν δεν λυπόταν τον εαυτό του ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε να τον θεωρεί τόσο σπουδαίο.
και είναι αυτή η φαινομενικά ανεξάρτητη φύση της σημασίας του εγώ που δίνει την ψευδή αίσθηση της αξίας.
