Μαγικές Παραστάσεις

R. Magritte, Ανθρώπινη κατάσταση Ι, 1933

1. »Ποιά είναι η σχέση φυσικής και εικαστικής πραγματικότητας; Ο ίδιος ο Μαγκρίτ σχολιάζει το έργο ως εξής (1940): "Μπροστά από ένα παράθυρο κοιταγμένο από το εσωτερικό ενός δωματίου τοποθέτησα έναν πίνακα που απεικόνιζε εκείνο ακριβώς το τμήμα του τοπίου που καλυπτόταν από τον πίνακα. Έτσι το δέντρο που απεικονιζόταν στον πίνακα έκρυβε το δέντρο που βρισκόταν πίσω του, έξω από το δωμάτιο. Αυτό τώρα υπήρχε στο νου του θεατή ταυτόχρονα, και μέσα στο δωμάτιο, στον πίκακα και έξω, στο πραγματικό τοπίο. Το ίδιο συμβαίνει και όταν κοιτάζουμε τον κόσμο: τον βλέπουμε σαν κάτι που υπάρχει έξω από εμάς, ενώ δεν είναι παρά μια διανοητική αναπαράσταση αυτού που βιώνουμε μέσα μας...".

"Αρχές Φιλοσοφίας (Β΄τάξη Γενικού Λυκείου - θεωρητική κατεύθυνση)"

Μαγικό Υπερρεαλιστικό Θέατρο

Το ΣΗΜΕΙΟ ΣΥΝΑΡΜΟΓΗΣ της ανθρωπότητας βρίσκεται στην θέση της Λογικής, αλλά στους  περισσότερους ανθρώπους δεν βρίσκεται ακριβώς εκεί. Μόνο οι πραγματικοί ηγέτες της Ανθρωπότητας έχουν ακριβώς αυτή την θέση. Κάποτε η ανθρωπότητα βρισκόταν στο σημείο της ΣΙΩΠΗΛΗΣ ΓΝΩΣΗΣ. Και πάλι ίσχυε το ίδιο. Μόνο στους ηγέτες βρισκόταν στο ακριβές σημείο. Οι υπόλοιποι άνθρωποι ήταν και τότε αλλά και τώρα απλοί ΘΕΑΤΕΣ. Ετσι μόνο ένα ανθρώπινο ον που είναι πρότυπο Λογικής μπορεί να γίνει και πρότυπο της σιωπηλής γνώσης. Είναι ο άνθρωπος που διαθέτει και τις δύο ΜΟΝΟΔΡΟΜΕΣ ΓΕΦΥΡΕΣ, γιατί  είναι σε άμεση επαφή με το πνεύμα.

Η ΓΕΦΥΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΙΩΠΗΛΗ ΓΝΩΣΗ ΣΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ «ΕΝΝΟΙΑ», ΚΑΙ Η ΑΛΛΗ ΓΕΦΥΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΣΤΗΝ ΣΙΩΠΗΛΗ ΓΝΩΣΗ «ΚΑΘΑΡΗ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ».

Η παράσταση που έδωσε ο Χουλιάν εκείνη την μέρα στο ποτάμι, όπως το είχε προαναγγείλει ήταν ένα θέαμα, όχι για το ανθρώπινο ακροατήριο αλλά για το ΠΝΕΥΜΑ, την δύναμη που τον παρακολουθούσε. Πήδηξε, χόρεψε, τραγούδησε, έπαιξε με εγκατάλειψη και διασκέδασε τους πάντες και πολύ περισσότερο την δύναμη στην οποία απευθυνόταν.

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΑΚΟΥΕΙ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ Ο ΟΜΙΛΗΤΗΣ ΜΙΛΑΕΙ ΜΕ ΧΕΙΡΟΝΟΜΙΕΣ. ΧΕΙΡΟΝΟΜΙΕΣ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΥΜΒΟΛΑ Η ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ, ΑΛΛΑ ΕΡΓΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗΣ.

ΕΡΓΑ ΜΕΓΑΛΟΘΥΜΙΑΣ, ΕΡΓΑ ΧΙΟΥΜΟΡ.

ΣΑΝ ΧΕΙΡΟΝΟΜΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΟΙ ΜΑΝΤΕΙΣ ΒΓΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΜΥΣΤΙΚΑ ΣΤΟ ΑΦΗΡΗΜΕΝΟ! Καστανέντα

"Σκέφτομαι", έλεγε, "σα να μη σκέφτηκε ποτέ κανείς πριν από μένα".  Μαγκρίτ

Καινούργιες  Σκέψεις

ΕΚ-ΔΗΛΟ-ΜΕΝΟ ΦΩΣ

Στη Δήλο τελείωσαν οι περιπλανήσεις της ετοιμόγεννης Λητώς, αλλά όχι και οι ωδίνες της, γιατί η Ήρα κρατούσε στον Όλυμπο την Ειλείθυια, τη θεά των τοκετών. Έπειτα από εννιά βασανιστικά μερόνυχτα παρεμβαίνουν οι άλλες θεές και στέλνουν στον Όλυμπο την Ίριδα, η οποία, με την υπόσχεση ενός περιδέραιου μήκους εννέα πήχεων από χρυσό και ήλεκτρο, δωροδοκεί την Ειλείθυια και την πείθει να πάει στη Δήλο. Μόλις έφθασε στο νησί η Ειλείθυια, η εξαντλημένη Λητώ «με τα δυο της χέρια αγκάλιασε τον κορμό μιας φοινικιάς, γονάτισε στο μαλακό λιβάδι» και γέννησε πρώτα την Άρτεμη και μετά τον Απόλλωνα. Μόλις γεννήθηκε ο ξανθός θεός «γέλασε η γη, η Δήλος πλημμύρισε χρυσό φως κι έγινε ένα ολάνθιστο λιβάδι, κύκνοι άρχισαν να τραγουδούν κι αλάλαξαν θαμπωμένες οι θεές». Η Θέμις, η Διώνη, η Ρέα, η Αμφιτρίτη κι άλλες θεές σπαργάνωσαν το θεϊκό βρέφος και το τάισαν με νέκταρ και αμβροσία, ενώ ο ίδιος ο Δίας παρακολουθούσε από την κορυφή του Κύνθου τη γέννηση των παιδιών του. Αυτή η μεγάλη συγκέντρωση υπερκόσμιων δυνάμεων, που συνεργάζονται αρμονικά και συμπράττουν για να γεννηθεί το φως, φόρτισε για πάντα τη Δήλο με θετική ενέργεια.

 

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΠΥΛΟ

ΣΤΑ ΙΧΝΗ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ!

Απολείπειν ο θεός Aντώνιον

Απολείπειν ο Θεός του Φωτός, 

Αντίνοο, Ευρύμαχο, Αμφίνομο, Ευπείθη, Αμφιμέδοντα....

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί

αόρατος θίασος να περνάμε μουσικές εξαίσιες, με φωνές—την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σουπου απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σουπου βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει.Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήτανένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχιμε των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,κι αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που χάνεις. 

Απολείπειν ο θεός.....τους   μικρούς υπερφίαλους  άντρες  που χάνουν  την Αλεξάνδρεια, την ψυχή τους

και το τραίνο της ιστορίας,  στην γη και στο παλάτι  που χάλασαν