"ΕΘΝΟΣ"

"ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ" ELIHU VEDDER 1896 Library of Congress
"Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα  που δεν το ύφανε.

Ψωμί αν τρώει αλλά όχι απ' τη σοδειά του.
Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.
Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στην πομπή της κηδείας.
Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του.
Να λυπάστε το έθνος που δεν υψώνει τη φωνή του παρά μόνο σε νεκρώσιμη πομπή, δεν υπερηφανεύεται παρά μόνο μέσα στα συντρίμμια του, δεν εξεγείρετε παρά μόνο όταν βρεθεί με το λαιμό του ανάμεσα στο σπαθί και στο ξύλο.

Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για φιλόσοφο, μπαλώματα και απομιμήσεις για τη τέχνη του.
Να λυπάστε το έθνος που καλωσορίζει τον καινούριο του άρχοντα με σάλπιγγες και τον αποχαιρετά με κραυγές αποδοκιμασίας, μέχρι να υποδεχτεί τον καινούριο με τη συνοδεία σάλπιγγας και πάλι.
Να λυπάστε το έθνος που έγινε κομμάτια και το κάθε του κομμάτι αυτοανακηρύσσεται έθνος”»."
Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους.

 

Χαλίλ Γκιμπράν  "Ο ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ" 1923

ΠΕΤΡΙΝΑ ΘΡΑΝΙΑ

«ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου ορίζει …και την μοίρα του!»
Σε ποιο σχολείο αναρτήθηκε αυτή η μεγάλη αλήθεια;
Πουθενά γιατί αυτό θα είχε ένα αντίχτυπο στη κοινωνία.
Πότε διδάχτηκαν τα Oμηρικά Eπη με αυτό το πρίσμα;
Πουθενά όλοι περάσαμε νύχτα από τα θρανία.
Ποιος φιλόλογος δεν μετατράπηκε σε άχαρο βασανιστή των παιδιών;
Όλοι στην πραγματικότητα χτυπούν το πνεύμα, στρατιώτες του γράμματος και του συστήματος που βρήκε αυτόν τον έξυπνο τρόπο να πλήξει τη γλώσσα.
Μπορούμε να φανταστούμε τι γενιές Ελλήνων και παγκόσμιων πολιτών, θα μεγάλωναν αν υπήρχαν άξιοι εκπαιδευτικοί που κάτω από ένα δέντρο το καλοκαίρι θα εξηγούσαν την Ιλιάδα, την Οδύσσεια, τους άθλους του Ηρακλή, των ηρώων, τα λόγια των σοφών, τους νόμους της φυσικής και τα μαθηματικά;
Αν η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η ισότητα, η απλότητα, η αρμονία, ο χαρακτήρας ήταν η προτεραιότητα;
Πόσο μακριά πρέπει να τρέξουμε στο χρόνο για να δούμε αυτές τις εικόνες;

Σχολεία που δεν προάγουν την αρετήν,δεν οικοδομούν χαρακτήρες,
δεν ποιούν ήθος,,είναι άχαρα, άχρηστα και επικίνδυνα.

Τι φτιάχνουν κατακερματισμένους ανισσόρροπους,γερασμένους ανθρώπους νωρίς,
που πεθαίνουν στα 18 και στα 60 τους… θάβουν;

Παπαγάλους, αρριβίστες, επαίτες,αμοραλιστές, υπηρέτες ενός σάπιου συστήματος,
σκόρπιες πληροφορίες και παραπληροφορίες και χαμένα χρόνια… σε πέτρινα θρανία;

ΠΕΡΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ
 

ΑΔΩΝΙΔΟΣ ΚΗΠΟΙ

 

ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΑΔΩΝΙΣ Νikolas Poussin Fort Worth, Kimbell Art Museum Texas

Οι πρώτες μέρες της γιορτής ήταν ημέρες πένθους και είχαν το όνομα «Αφανισμός». Λυσίκομες και γυμνόποδες γυναίκες περιέφεραν ομοίωμα του θεού, τελούσαν νεκρική τελετή και προσέφεραν στον αγαπημένο νεκρό, γλυκά από μέλι και λάδι, έρωτες και αγγεία όπου μερικές μέρες πριν είχαν σπείρει φακή, σιτάρι, κριθάρι, κεχρί και μαρούλια, τους επονομαζόμενους «Κήπους Αδώνιδος». Οι «κήποι» μετά το πέρας των δρώμενων τοποθετούνταν στις στέγες των σπιτιών, όπου αναπτύσσονταν γοργά με τη βοήθεια του ηλιακού φωτός. Καθ' όλη τη διάρκεια της πομπής έψαλλαν πένθιμους ύμνους τα λεγόμενα «αδωνίδια» με συνοδεία γίγγρας (είδος αυλού). Σπουδαίο δείγμα του τρόπου που θρηνούνταν ο Άδωνις, είναι ο «Επιτάφιος Αδώνιδος» του Βίωνος του Σμυρναίου, ένας θρήνος ηλικίας εικοσιενός αιώνων.

 

Στη συνέχεια οι γυναίκες πετούσαν το ομοίωμα του θεού σε λίμνες, πηγές ή ποτάμια. Μετά το πέρας των ημερών του θρήνου, γιόρταζαν την ανάσταση του θεού με ευωχία και οινοποσία, μέσα σε γενικό κλίμα χαράς. Οι αναστάσιμες ημέρες είχαν το όνομα «Εύρεσις».

Ο Ἐπιτάφιος Ἀδώνιδος του Βίωνα από τη Σμύρνη

 Αἰάζω τὸν Ἄδωνιν, «ἀπώλετο καλὸς Ἄδωνις»·
«ὤλετο καλὸς Ἄδωνις», ἐπαιάζουσιν Ἔρωτες.
μηκέτι πορφυρέοις ἐνὶ φάρεσι Κύπρι κάθευδε·
ἔγρεο, δειλαία, κυανόστολα καὶ πλατάγησον

στήθεα καὶ λέγε πᾶσιν, «ἀπώλετο καλὸς Ἄδωνις».
αἰάζω τὸν Ἄδωνιν· ἐπαιάζουσιν Ἔρωτες.

αἰάζω τὸν Ἄδωνιν· ἐπαιάζουσιν Ἔρωτες.

κεῖται καλὸς Ἄδωνις ἐν ὤρεσι μηρὸν ὀδόντι,
λευκῷ λευκὸν ὀδόντι τυπείς, καὶ Κύπριν ἀνιῇ
λεπτὸν ἀποψύχων· τὸ δέ οἱ μέλαν εἴβεται αἷμα

χιονέας κατὰ σαρκός, ὑπ᾽ ὀφρύσι δ᾽ ὄμματα ναρκῇ,
καὶ τὸ ῥόδον φεύγει τῶ χείλεος· ἀμφὶ δὲ τήνῳ
θνᾴσκει καὶ τὸ φίλημα, τὸ μήποτε Κύπρις ἀποίσει.
Κύπριδι μὲν τὸ φίλημα καὶ οὐ ζώοντος ἀρέσκει,
ἀλλ᾽ οὐκ οἶδεν Ἄδωνις ὅ νιν θνᾴσκοντα φίλησεν.

αἰάζω τὸν Ἄδωνιν· ἐπαιάζουσιν Ἔρωτες.

ἄγριον ἄγριον ἕλκος ἔχει κατὰ μηρὸν Ἄδωνις,
μεῖζον δ᾽ ἁ Κυθέρεια φέρει ποτικάρδιον ἕλκος.
τῆνον μὲν περὶ παῖδα φίλοι κύνες ὠρύονται
καὶ Νύμφαι κλαίουσιν Ὀρειάδες· ἁ δ᾽ Ἀφροδίτα

λυσαμένα πλοκαμῖδας ἀνὰ δρυμὼς ἀλάληται
πενθαλέα νήπλεκτος ἀσάνδαλος, αἱ δὲ βάτοι νιν
ἐρχομέναν κείροντι καὶ ἱερὸν αἷμα δρέπονται·
ὀξὺ δὲ κωκύοισα δι᾽ ἄγκεα μακρὰ φορεῖται
Ἀσσύριον βοόωσα πόσιν, καὶ παῖδα καλεῦσα.

ἀμφὶ δέ νιν μέλαν αἷμα παρ᾽ ὀμφαλὸν ᾀωρεῖτο,
στήθεα δ᾽ ἐκ μηρῶν φοινίσσετο, τοὶ δ᾽ ὑπὸ μαζοὶ
χιόνεοι τὸ πάροιθεν Ἀδώνιδι πορφύροντο.

«αἰαῖ τὰν Κυθέρειαν», ἐπαιάζουσιν Ἔρωτες.
ὤλεσε τὸν καλὸν ἄνδρα, σὺν ὤλεσεν ἱερὸν εἶδος.

 Κύπριδι μὲν καλὸν εἶδος ὅτε ζώεσκεν Ἄδωνις,
κάτθανε δ᾽ ἁ μορφὰ σὺν Ἀδώνιδι. «τὰν Κύπριν αἰαῖ».

ὤρεα πάντα λέγοντι, καὶ αἱ δρύες «αἴ τὸν Ἄδωνιν»·
καὶ ποταμοὶ κλαίοντι τὰ πένθεα τᾶς Ἀφροδίτας,
καὶ παγαὶ τὸν Ἄδωνιν ἐν ὤρεσι δακρύοντι,
ἄνθεα δ᾽ ἐξ ὀδύνας ἐρυθαίνεται, ἁ δὲ Κυθήρα
πάντας ἀνὰ κναμώς, ἀνὰ πᾶν νάπος οἰκτρὸν ἀείδει,
«αἰαῖ τὰν Κυθέρειαν· ἀπώλετο καλὸς Ἄδωνις»·
Τον Άδωνη θρηνολογώ, τον όμορφο που εχάθη,
«πάει, χάθηκεν ο Άδωνης» οι Έρωτες θρηνούνε.
Στα πορφυρά σου Κύπριδα να μην ξαναπλαγιάσεις,
βάλε τα μαύρα σου, πικρή, και να στηθοκοπιέσαι,
σύρε φωνή, ο Άδωνης χάθηκεν, ο καλός σου
Τον Άδωνη θρηνολογώ, τον όμορφο που εχάθη,
«πάει, χάθηκεν ο Άδωνης» οι Έρωτες θρηνούνε.
Στα πορφυρά σου Κύπριδα να μην ξαναπλαγιάσεις,
βάλε τα μαύρα σου, πικρή, και να στηθοκοπιέσαι,
σύρε φωνή, ο Άδωνης χάθηκεν, ο καλός σου

Στα όρη κείτετ᾽ ο καλός, στο πόδι λαβωμένος,

πληγή στον άσπρο του μηρό από το άσπρο δόντι·
κι ως ξεψυχάει, την Κύπριδα φαρμάκι την ποτίζει·
στάζει το αίμα ολόμαυρο στη σάρκα τη χιονάτη,
τα μάτια σβήνουν, φεύγουνε τα ρόδα των χειλιών του,
σβήνει μαζί του το φιλί κι η Κύπριδα το χάνει.
Τι κι αν νεκρός, η Κύπριδα το φίλημα το θέλει,
μα δεν το νιώθει το φιλί ο Άδωνης που σβήνει.
Τον Άδωνη θρηνολογώ κι οι Έρωτες θρηνούνε.
Βαθιά πληγή έχει ο Άδωνης απάνω στο μερί του,
βαθύτερη μες στην καρδιά η έρμη Αφροδίτη.
Και τα καλά του τα σκυλιά ουρλιάζουν γύρωθέ του,
κλαίνε οι Νύμφες των Βουνών· ξυπόλυτ᾽ η Κυθέρεια,
με τα μαλλιά της ξέπλοκα πλανιέτ᾽ αλαλιασμένη,
σέρνει το μαύρο πένθος της στα δάση, στα ρουμάνια,
το αίμα της το ιερό τ᾽ αγκάθια το συνάζουν·
στις λαγκαδιές γυροβολά, θρηνολογεί και σκούζει,
τον άντρα τον Ασσύριο καλεί, το παλικάρι.
Ολόμαυρο το αίμα του στάζει στον αφαλό του,
βάφονται κατακόκκινα του Άδωνη τα στήθη,
το στέρνο το χιονόλευκο κι εκείνο πορφυραίνει.
 «Αλί της της Κυθέρειας», οι Έρωτες θρηνούνε.
Όσον εζούσε ο Άδωνης, όμορφ᾽ η Αφροδίτη,
πέθαν᾽ εκείνος κι έδυσε το κάλλος της μαζί του.
«Αλί της» λένε τα βουνά, «αλί του» λεν τα δέντρα,
για το δικό της τον καημό και τα ποτάμια κλαίνε,
δακρύζουν για τον Άδωνη στα όρη οι νερομάνες.
Και τα λουλούδια άλικα βάφοντ᾽ από τον πόνο·
μες στα φαράγγια η θεά σέρνει πικρό τραγούδι:
«Αλί της της Κυθέρειας, ο Άδωνης εχάθη».

 

ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ

Ο ΥΠΝΟΣ ΤΗΣ ΛΥΠΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ   Raffaelle Monti Victoria and Albert Museum ΛΟΝΔΙΝΟ
Αν ο Αριστοτέλης τακτοποιεί το Γνωστό και ξεκαθαρίζει το νησί του νου βάζοντας τα πράγματα στην θέση τους δυναμώνοντας την λογική και τους ανθρώπους στο κέντρο της,
Ο Πλάτων ανιχνεύει το Άγνωστο και στοχεύει στο κέντρο της σιωπηλής γνώσης και ενόρασης….μιλώντας πίσω από τις λέξεις ισχυροποιεί την διαίσθηση.
Η γέφυρα μεταξύ τους οδηγεί στην πλήρη κατανόηση και σε μια σφαιρική αντίληψη μιας πεζής και κοινότυπης αλυσοδεμένης πραγματικότητας που καταρρέει.
Δικαιούμαστε να είμαστε ευτυχισμένοι και ολοκληρωμένοι!
Ο Πλάτων και η χαρτογράφηση …του Άγνωστου! Π λάτων:
Χαρτογραφώντας …το Άγνωστο!
Παίρνει τον λόγο ο Τίμαιος, στο « περί φύσεως» …
Τι είναι αυτό που υπάρχει πάντα και δεν γεννιέται ποτέ, και , τι είναι εκείνο που γεννιέται συνεχώς αλλά δεν υπάρχει ποτέ?
Το πρώτο μπορεί να γίνει αντιληπτό με την σκέψη και με λογικούς συλλογισμούς, επειδή είναι αμετάβλητο.
Το δεύτερο γίνεται αντιληπτό με την δοξασία και με την αίσθηση, χωρίς λογικούς συλλογισμούς, αφού γεννιέται και χάνεται χωρίς ποτέ να υπάρξει πραγματικά.
…..
Η σκέψη του αιώνιου θεού, η οποία αφορούσε τον θεό που θα γεννηθεί, έφτιαξε το σώμα του κόσμου λείο, ομαλό και με όλα τα μέρη του σε ίδια απόσταση από το κέντρο, δηλαδή ένα κόσμο τέλειο, ενιαίο και αποτελούμενο από τέλεια χαρακτηριστικά.
Στην μέση του τοποθέτησε την ψυχή….
Έτσι δημιούργησε ένα και μοναδικό κόσμο που κινείται κυκλικά , που από την αυτάρκεια του παίρνει από μέσα του ότι χρειάζεται, δίχως να έχει ανάγκη από τίποτα άλλο, που γνωρίζει ο ίδιος τον εαυτό του και τον αγαπά πολύ.
Γι’αυτό τον λόγο τον έφτιαξε… ευτυχισμένο θεό!
Την ψυχή δεν την κατασκεύασε ο θεός μετά από το σώμα, ώστε να είναι νεότερη όπως εμείς αναφέρουμε.
Όταν ο θεός τα συνέδεσε μεταξύ τους, δεν ήταν δυνατόν αφήσει το αρχαιότερο να κυβερνιέται από το νεότερο.
Εμείς που μετέχουμε στο τυχαίο και το άτακτο, μιλάμε με τον ίδιο τρόπο.
Ο θεός όμως δημιούργησε την ψυχή πριν από το σώμα κι’ετσι είναι ανώτερη τόσο στην ηλικία, όσο και στην αρετή, για να εξουσιάζει και όχι να εξουσιάζεται.
Την έφτιαξε από την ύλη και με τον τρόπο που θα περιγράψω.
Ανάμεσα στην ουσία που είναι αδιαίρετη και αμετάβλητη, και στην ουσία που είναι διαιρετή και μεταβλητή στα σώματα ανακάτεψε ένα τρίτο είδος ουσίας που αποτελείται τόσο από το αμετάβλητο όσο και από το μεταβλητό….
Όταν ολοκληρώθηκε η σύνθεση της ψυχής με την θέληση του δημιουργού, τότε εκείνος δημιούργησε το σωμα.Επειτα τα σύνδεσε και τα εναρμόνισε κέντρο με κέντρο….
Ο δημιουργός χάρηκε όταν διαπίστωσε ότι ο κόσμος κινείται και μοιάζει με τους αιώνιους θεούς και ευχαριστημένος από αυτό σκέφτηκε να τον κάνει ακόμα πιο όμοιο με το πρότυπο που είχε χρησιμοποιήσει….
Βάζοντας λοιπόν τάξη στον ουρανό έφτιαξε της σταθερής αιωνιότητας την εικόνα, η οποία κινείται με τους νόμους των αριθμών…
Ο χρόνος λοιπόν γεννήθηκε μαζί με τον ουρανό και θα χαθούν, αν επέλθει ποτέ κάποια καταστροφή τους, αφού δημιουργήθηκαν ταυτόχρονα και σύμφωνα με το πρότυπο της αμετάβλητης ουσίας ώστε να της μοιάζει όσο το δυνατόν περισσότερο…
Για να υπάρχει σαφές μέτρο σύγκρισης των σχετικών κινήσεων των άστρων, γρήγορων και αργών, ο θεός άναψε ένα φως στην δεύτερη περίοδο μετά την γη το οποίον τώρα ονομάζουμε ήλιον, που φωτίζει ολόκληρο τον ουρανό και βοηθάει να μετέχουν στους αριθμούς όσα όντα πρέπει να μετέχουν διδάσκοντας τα από την περιστροφή του αμετάβλητου και του αναλλοίωτου…..
Τις υπόλοιπες 5 κινήσεις ο θεός δεν τις έδωσε στα θεια όντα, αλλά τα έκανε ακίνητα για να είναι όσο το δυνατόν τέλεια.
Αυτός είναι ο λόγος που τ’απλανη άστρα ως θεϊκά περιστρέφονται στο ίδιο σημείο. Οι πλανήτες όμως κινούνται με τον τρόπο που αναφέραμε παραπάνω.
Την γη που μας θρέφει και είναι τυλιγμένη στον άξονα που διασχίζει το σύμπαν από την μια μέχρι τηναλλη άκρη την έκανε δημιουργό και φρουρό της νύχτας και της μέρας.
Θα ήταν ματαιοπονία αφού δεν διαθέτουμε τα πρότυπα για να μελετήσουμε τις κινήσεις τους, να μιλήσουμε για τους χορούς αυτών των άστρων, για τις συνοδούς τους, για τις προσεγγίσεις τους και απομακρύνσεις τους, για τους θεούς που πλησιάζουν και απομακρυνονται,χανονται και ξαναεμφανίζονται ατά μάτια μας, στέλνοντας ανησυχητικά σημάδια στους ανθρώπους, που δεν μπορούν να σκεφτούν λογικά για τα πράγματα που θα συμβούν στο μέλλον…
Θεοί των θεών, που εγώ δημιούργησα και γέννησα, θα είστε άφθαρτοι, όπως τα έργα μου, όσο θέλω να υπάρχετε και να μην εξαφανιστείτε.
Οτι είναι συναρμολογημένο μπορεί να λυθεί, αλλά αυτός που θα επιχειρήσει να χαλάσει κάτι φτιαγμένο σωστά, ασφαλώς κάνει μια κακή πράξη…
Κι’όποιος περάσει σωστά τον χρόνο που έχει οριστεί γι’αυτόν, θα επιστρέψει μετά τον θάνατο του στο άστρο απ’οπου ξεκίνησε για να ζήσει εκεί ευτυχισμένα…
Τι είναι εκείνο, που παροτρύνει κάποιον στο να κάνει μια «κακή «πράξη»
και τι είναι αυτό,που εμποδίζει ένα άνθρωπο, να βρει και να επιστρέψει… στο ” αστέρι” του?


Το νησί του Ήλιου