Πέμπτη, 26 Μαΐου 2016

Οι Γέφυρες της Φωτιάς

Burning_Bridge_Sean_Davis1

Burning bridges


This is a fictional scene from the Battle of Hydaspes river, today’s Jhelum that flows in Pakistan and India. It was the last battle of Alexander the Great against King Porus of the Paurava around 326 BC. The troops were extremely exhausted by the long campaign and the fierce resistance they encountered…

Hearts on wooden spikes
Trails colored with the blood of the ones we loved
The trees cast their shadow so the sun doesn’t see the rotten bodies
Who says there is glory in this battle?

We lost our brothers, our sisters and our children
We sacrificed our dearest dreams to serve in the Conquest
Our souls were marked indelibly by the pain and agony of forsaken hope
And he was standing there

A bird was singing mournfully
As if it was its task to contemplate all our sorrow
Despite grueling struggle there still was no end to this madness
Tragically trapped  in the ambiance of attrition

Our wounds were fresh
We witnessed the atrocity of the flesh
Slaughtered and slayed by the wrath of fallen kings
And he was standing here

Hear me fighters
No salvation, no redemption exists for us
We are born as ordinary men but we die as warriors
Winning only the enemy within

I am not the One
You are the heroes that reached that far
Nothing awaits for us back but sickness and corruption
This is the path we need to cross

Join me and burn every bridge behind

Απολύτως Διαλλακτικός

Ομηρική  Πολιτεία


Παρασκευή, 6 Μαΐου 2016

Ηχώ Χρόνου


"Είμαι ο Οδυσσέας που επιστρέφει
ο Οδυσσέας καλυμμένος με αλάτι!
Ο Οδυσσέας στην αρχή της ημέρας!"




Ο χρόνος που τελειώνει σε αναστροφή Ηριδανών ιστορικών ποταμών!


"Βλέπω τα ασβεστωμένα δωμάτια
όλα τα παράθυρα ορθάνοιχτα
δεν υπάρχει χιόνι, ο ήλιος υπάρχει,

δεν υπάρχει ομίχλη, ο ουρανός υπάρχει!

Τα πάντα εξαφανίστηκαν, όλα άλλαξαν
ενώ επέστρεφα από το παρελθόν μου
όλα είναι ίδια , εξωπραγματικά
είμαι ο Οδυσσέας καλυμμένος με αλάτι!"



 "Η αληθινή ζωή είναι πάντα ένα, μακρύ ταξίδι.
'Ακουσε εγώ δεν φοβάμαι τα συναισθήματά
και, στη συνέχεια, κοίταξε, εγώ είμαι εδώ,
Άνοιξα σιγά-σιγά με το κλειδί
όπως κάποτε
που άφησα τη βαλίτσα στην πόρτα"


"Σκοπεύω τον ήλιο μέσα στο δωμάτιο
άρμα της φωτιάς που τρέχει για την καρδιά
γιατί κάθε μέρα είναι η άμμος και η οργή
και δεν είναι πάντα ίδιες οι ώρες.
Οι πέτρες καταναλώνονται όχι όμως και η Ζωή!"