Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Οδυσσέας


Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΓΝΑΝΤΕΥΕΙ ΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΚΑΛΥΨΟΥΣ
 CHATEAU DE COMPIEGNE dans l'Oise ΓΑΛΛΙΑ

"ΟΔΥΣΣΕΑΣ"
............
ΕΙΜΑΙ ΜΕΡΟΣ ΟΛΩΝ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΕΧΩ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ

Δεν μπορώ να ξεκουραστώ από το ταξίδι: Θα πιω
την ζωή μέχρι τα κατακάθια : πάντα έχω απολαύσει
σε μεγάλο βαθμό, έχω υποφέρει σε μεγάλο βαθμό, μαζί με ότι με 
αγάπησε και μόνος ?
Στην ακτή, και όταν
γλιστρώντας με παρέσυραν οι βροχερές Υάδες
εξοργίζω τη ξεθωριασμένη θάλασσα: Έγινα ένα όνομα?
Για πάντα κωπηλατώντας με μία πεινασμένη καρδιά
Πολλά έχω δει και γνώρισα ? Πόλεις των ανδρών
και τα ήθη, κλίματα, συμβούλια, κυβερνήσεις,
Εγώ όχι λιγότερο σημαντικός, αλλά τιμήθηκα από όλα αυτά
Και «μεθυσμένος» απόλαυσα την μάχη με τους συμπολεμιστές μου?
μακριά στις ηχηρές πεδιάδες της θυελλώδους Τροίας .
ΕΙΜΑΙ ΜΕΡΟΣ ΟΛΩΝ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΕΧΩ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ?
Ωστόσο, όλες οι εμπειρίες είναι μια αψίδα μέσω την οποία διαπερνά κανείς
Λάμπει ο αταξίδευτος κόσμος, του οποίου το περιθώριο εξασθενίζει
Για πάντα και για πάντα, κινούμαι.
Πόσο βαρετό είναι να σταματήσει κανείς , να βάλει ένα τέλος,
να σκουριάζει αγυάλιστος , όχι να λάμπει χρήσιμος!
Σαν να αναπνέεις είναι η ζωή . Η ζωή συσσωρεύει ζωή
Ήταν όλα για λίγο, μιας και για μένα
μικρή παραμένει: αλλά κάθε ώρα σώζεΙ
από εκείνη την αιώνια σιωπή, κάτι περισσότερο,
είμαι κομιστής νέων πραγμάτων ? Και άθλια ήταν

Και αυτή η γκρίζα λαχτάρα του πνεύματος που επιθυμεί
να ακολουθήσει τη γνώση σαν ένα βυθισμένο αστέρι ,
Πέρα από τα μεγαλύτερα δυνατά όρια της ανθρώπινης σκέψης.

Αυτός είναι ο γιος μου, ο δικός μου Τηλέμαχος,
στον οποίον αφήνω το σκήπτρο και το νησί
που τόσο πολύ αγάπησα, διακρίνοντας τον να εκπληρώσει
αυτή την εργασία, με αργή σύνεση να κάνει ήπιους
τραχείς ανθρώπους, και μέσα από μαλακούς βαθμούς
να τους καθηλώσει στο χρήσιμο και στο καλό.
Περισσότερο άμεμπτος είναι αυτός, στο κέντρο της σφαίρας
του κοινού καθήκοντος , αρκετά καλός για να μην αποτύχει
Γνωρίστε την λατρεία στους θεούς του νοικοκυριού μου,
Όταν θα έχω φύγει. ,αυτός θα κάνει το έργο του , εγώ το δικό μου.

Εκεί βρίσκεται και το λιμάνι? Το σκάφος ξεφυσά το πανί του:
Υπάρχει κατήφεια στις σκοτεινές μακρυνές θάλασσες. Οι Ναυτικοί μου,,ψυχές που έχουν κοπιάσει, και σφυρήλατήθηκαν και σκέφτηκαν μαζί μου
Αυτό πάντα με ένα ευθυμο καλωσόρισμα πήρε
τον κεραυνό και την ηλιαχτίδα , και τα αντιπαράθεσε
με τις ελεύθερες καρδιές, ελεύθερα μέτωπα εσείς και εγώ είμαστε παλιοί?
Το γήρας είχε ακόμη την τιμή του και το μόχθο του?
Ο θάνατος τα κλείνει όλα: αλλά κάτι πρίν το τέλος,
Κάποιο ευγενές έργο μπορεί ακόμη να γίνει,
όχι ανάρμοστους άνδρες που αγωνίστηκαν με τους Θεούς.
Τα φώτα αρχίζουν να λαμπυρίζουν από τα βράχια:
Η μεγάλη μέρα πέφτει: το αργό φεγγάρι ανεβαίνει: το βάθος
στενάζει γύρω με πολλές φωνές. Ελάτε, φίλοι μου,
«Δεν είναι πολύ αργά για να αναζητήσουμε ένα καινούργιο κόσμο.
Σπρώξτε μακριά, και κάθεστε καλά για να κατατροπώσουμε
τις βαθειές ρυτίδες Για το σκοπό μου κρατά
να πλεύσει πέρα από το ηλιοβασίλεμα, και τα λουτρά
όλων των δυτικών αστέριών, μέχρι να πεθάνω.
Μπορεί να είναι αυτοί οι κόλποι που θα μας πλύνουν:
Μπορεί να αγγίξουμε του «μακάριους νήσους» ,
Και δούμε τον Μεγάλο Αχιλλέα, τον οποίο γνωρίσαμε.
Αν και μας έχουν δοθεί πολλά , πολλά ακόμη περιμένουμε? Και αν
Δεν είμαστε τώρα τόσο δυνατοί όσο τον παλιό καιρό
που κινούσαμε γή και ουρανό ? Αυτό που είμαστε, είμαστε,
ίδιας –ιδιοσυγκρασίας με τις ηρωικές καρδιές,
γίναμε πιο αδύναμοι από το χρόνο και τη μοίρα,


αλλά με ισχυρή θέληση
για να προσπαθήσουμε, να αναζητήσουμε, να βρούμε και να μην «παραδοθούμε».



ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ Alfred Lord Tennyson "ULYSSE" 1833


 σε μετάφραση Κλειώ Αρτεμίδου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου