Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

Νήες Αχιλλέως

Η αρχαϊκή πεντηκόντορος είναι ένα από τα πρώτα αρχαιοελληνικά πλοία που αναφέρονται στον τρωϊκό πόλεμο της «Ιλιάδας» του Ομήρου. Πλοία – μινιατούρα  του Ευ. Γρυπιώτη
Τα καράβια του Αχιλλέα
Β Ιλιάδος…. 680
Νῦν αὖ τοὺς ὅσσοι τὸ Πελασγικὸν Ἄργος ἔναιον,
οἵ τ’ Ἄλον οἵ τ’ Ἀλόπην οἵ τε Τρηχῖνα νέμοντο,
οἵ τ’ εἶχον Φθίην ἠδ’ Ἑλλάδα καλλιγύναικα,
Μυρμιδόνες δὲ καλεῦντο καὶ Ἕλληνες καὶ Ἀχαιοί,
τῶν αὖ πεντήκοντα νεῶν ἦν ἀρχὸς Ἀχιλλεύς.
ἀλλ’ οἵ γ’ οὐ πολέμοιο δυσηχέος ἐμνώοντο·
οὐ γὰρ ἔην ὅς τίς σφιν ἐπὶ στίχας ἡγήσαιτο·
κεῖτο γὰρ ἐν νήεσσι ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεὺς
κούρης χωόμενος Βρισηΐδος ἠϋκόμοιο,
τὴν ἐκ Λυρνησσοῦ ἐξείλετο πολλὰ μογήσας        690
Λυρνησσὸν διαπορθήσας καὶ τείχεα Θήβης,
κὰδ δὲ Μύνητ’ ἔβαλεν καὶ Ἐπίστροφον ἐγχεσιμώρους,
υἱέας Εὐηνοῖο Σεληπιάδαο ἄνακτος·
τῆς ὅ γε κεῖτ’ ἀχέων, τάχα δ’ ἀνστήσεσθαι ἔμελλεν.
Ποιος είναι ο οργισμένος νεαρός ημίθεος  ΈΛΛΗΝ  Αχιλλεύς  των 50  οηρικών νηών  που ταχεία  μέλει να αναστηθεί στην ραψωδία  Χ;
Ο Αχιλλέας μεγάλωσε κοντά στο κένταυρο Χείρωνα που ζούσε στο Πήλιο. Η γυναίκα του κενταύρου και η μητέρα του, Χαρικλώ, Φίλυρα, τον φρόντιζαν, ενώ ο ίδιος ο κένταυρος τον μύησε στις τέχνες και τα γράμματα, την θεραπεία και στις πολεμικές τέχνες . Μεγάλωσε ο Αχιλλέας και έγινε πάρα πολύ όμορφος. Οι περιγραφές ομιλούν για θεϊκή ομορφιά με μπάσα επιβλητική καθαρή φωνή, μάτια που έλαμπαν και μαλλιά κατάξανθα. Η ανδρεία του έγινε γνωστή σε όλο τον τότε κόσμο μάλιστα λέγεται ότι ερωτήθηκε ο Μενέλαος αν θα μπορούσε να νικήσει στον πόλεμο , απάντησε:
“Είναι αδύνατος η άλωσις της Τροίας άνευ του Αχιλλέως “
‘ΕΛΛΗΝΕΣ πολεμιστές ,  ήρωες και ημίθεοι καλλιτέχνες  δημιουργοί  γαλαξιών  ηρωικών ταξιδεύουν  όρθιοι ανυποχώρητοι ακάθεκτοι στον Χρόνο στο Χώρο και στον Χορό των ομηρικών ραψωδιών με την ναυαρχίδα που λέγεται ΕΛΛΑΣ  ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΩΝ  ΕΠΩΝ.

Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2012

Κεκλεισμένων των θυρών

Θέση Τόξου φ 

φ Οδυσσείας στίχοι 240

Κι ἐσένα παραγγέλνω σου, θεϊκὲ Φιλοίτιε, ἀμέσως,
νὰ βάλης στὴν αὐλόθυρα κλειδὶ μαζὶ καὶ κόμπο.” 
Εἶπε, καὶ στὰ καλόχτιστα παλάτια μπῆκε μέσα,
καὶ ξαναπῆγε στὸ θρονὶ πού 'χε καθίσει πρῶτα·
κι ἀκολουθῆσαν τοῦ τρανοῦ τοῦ Ὀδυσσέα οἱ δοῦλοι. 

ΑΣ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΟΙ ΘΥΡΕΣ !

Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2012

Εμπεδόκλειος Στοιχειολογία

An Allegory of the Elements by Jan Brueghel the Elder and Hendrick van Balen

Ο Εμπεδοκλής από τον Ακράγαντα της Σικελίας υπήρξε πολύπλευρη προσωπικότητα: γιατρός και περιπλανώμενος ιερέας, γόνος αριστοκρατικής οικογένειας αλλά με δημοκρατικές πεποιθήσεις, ακολούθησε το παράδειγμα του Παρμενίδη και διατύπωσε τη διδασκαλία του σε εξάμετρους στίχους. Σύμφωνα με τις αρχαίες μαρτυρίες συνέθεσε δύο ποιήματα, ένα κοσμολογικό με τον τίτλο Περί φύσεως και ένα θρησκευτικό με τον τίτλο Καθαρμοί.Στο έργο Περί φύσεως ανέπτυσσε τη φυσική του διδασκαλία: δεν υπάρχει γέννηση και θάνατος, αλλά μόνο ανάμειξη και χωρισμός τεσσάρων στοιχείων (ριζωμάτων)της φωτιάς, του αέρα, του νερού και της γης· κινητήριες δυνάμεις για την ανάμειξη και τον χωρισμό είναι η Αγάπη (Φιλότης) και η Φιλονικία (Νεῖκοςο κόσμος υπόκειται σε μια αέναη κυκλική διαδικασία, η οποία χαρακτηρίζεται από διάφορες φάσεις, μεταξύ της απόλυτης κυριαρχίας της Αγάπης, οπότε τα στοιχεία σχηματίζουν μιαν ομοιογενή σφαίρα (τον Σφαίρο), και της απόλυτης κυριαρχίας της Φιλονικίας, οπότε όλα τα πράγματα περιορίζονται στα τέσσερα στοιχεία. Στο πρώτο (α) από τα αποσπάσματα που ακολουθούν ο Εμπεδοκλής διατυπώνει τις θεμελιώδεις απόψεις του για τον κοσμικό κύκλο, τα τέσσερα στοιχεία και τις κινητήριες δυνάμεις του.

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

Το ατένισμα


Μαζί Ατενίσαμε τον Χορό των Γαλαξιών
Το φως των αστεριών τον στρόβιλο των ηλιακών ανέμων 
τον ρου των Ηριδανών ποταμών
 αριστερά της λύπης δεξιά της ευφροσύνης 
στα ανεμοδαρμένα ύψη της περιφροσύνης
 στον λόγο της σιωπής στην κεντρομόλα φλόγα της ψυχής
 με τα φτερά της λογικής στην γέννηση μιας συνείδησης αρμονικής
 στο πρώτο πρωινό της κοσμικής χαραυγής.
 Ενθυμήσαι;;;;
Τον Ήχο του Ονείρου!

Αστραία

Οι Αλχημιστές


Ο χορός των υπερσυνειδήσεων

Μαζί ατενίσαμε την άβυσσο
του άγνωστου ωκεανού
…σε στάλες λευκής βροχής
Σε σταγόνες κυμάτων γεύσης αλμυρής
Ανάμεσα από λευκόχρυσα φώτα μιας πόλης μαγικής
Δεξιά η Σκύλλα αριστερά η Χάρυβδη
Πάνω ψηλά ένα αστέρι σιωπηλό στην είσοδο του Γαλαξία
Κάτω το άνοιγμα και το άλμα για την Ελευθερία.
Λευκό στο κόκκινο της γέννησης της πρόκλησης
Γαλάζιο στην πρόσκληση των αιθέριων υπερσυνειδήσεων
της μετουσιωτικής ένωσης σε ανατροπή της σύλληψης της κοσμογονικής.
Το ζευγάρι των αλχημιστών
…σε δάκρυα της λιακάδας αγγελιοφόρων χρυσόσκονης

Αστραία

Οι Πελειάδες



Μαζί περπατήσαμε στο δάσος των μορφών
Στα δίχτυα της ηφαιστειακής πρωτογενούς λάβας
Σε αείζωον πυρ
Χαράξαμε τα σημεία της φανερωμένης κοσμικής αντίληψης
Της κοσμολογικής αειγενεσίας.
Ο Απόλλων μας φανέρωσε
Ο Ερμής μας ζήλεψε
Ο Ποσειδών μας απελευθέρωσε
Ο Οδυσσέας δάκρυσε ….. οι Φαίακες μας τραγούδησαν
Ο Δούρειος Ίππος στήθηκε στην Ιλιάδα των Ρόδων
Των κόκκινων πολεμιστών.
Σε ίχνη γήινης χρυσόσκονης εν είδει πελειάδων το Πνεύμα βημάτισε γύρω από τα τείχη των κλεφτών
Η Ενέργεια χόρεψε στην ύλη άσπρων πουλιών σε ερυθρό φόντο μινιμαλιστικών σκιών.
Ο Αρχέγονος ταξιδευτής στάθηκε στο μέσον της αντίθεσης, της πρόσθεσης, της σύνθεσης, της ανάθεσης, της περίθεσης, της κατάθεσης των όντων και των στοιχείων και…. αναμετρώντας το άπειρο ….είπε: Γένοιτο Φάνης Έρως Ωόν Ερωτοτροπόν!
Γιατί…. η αιωνιότητα είναι για τους ποιητές των μορφοποιητικών συχνοτήτων
 και κραδασμών εν τη δημιουργία του λόγου των.
Σε δόνηση λευκής επιταγής!

Αστραία

Ο αγαλματοποιός


Franηois Boucher "Pygmalion and Galatea"

 Ο πρίγκιψ της ενδελέχειας, ο βασιλιάς της υπέρβασης, ο αγαλματοποιός του ποιητικού σκοπού σε μια αιτιακή του μέλλοντος από το μυθιστορικόν παρελθόν .
 Όταν ένας άνδρας ονειρεύεται την αγάπη και συλλαμβάνει τον έρωτα εν τη Γενέσει της Ιδέας του.
 Πυγμαλίων και Γαλάτεια ….
 the love story of dream

Εντελέχεια:

ενέργεια σύνδεσης!

 Για πρίγκιπες και για πριγκίπισσες αριστοτελικής καταγωγής!

H ουσία, εκείνο που κάνει ένα πράγμα


να είναι αυτό που είναι,

δεν είναι κάτι δεδομένο, κάτι έτοιμο,

που προϋπάρχει του πράγματος.


Αριστοτέλης ενδελεχώς

Το λέκτρον

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ

Το ναγουάλ είναι ο κόσμος της ενέργειας και το τονάλ το πεδίο της ύλης.
 Η εξίσωση της σχετικότητος τα συνδέει μεταξύ τους με την ταχύτητα του φωτός .Ϋλη και αντιύλη.
Η κβαντική φυσική είναι γνώση μεταφυσική και η εξήγηση της φτιάχνει την φυσική.
Η πραγματική Δημιουργία είναι ένωση ζευγάρι στοιχείων ανάμεσα στα δύο πεδία.
Ζεύνυμι Ζευς Ζωή. Τα άλλα είναι απλή κατασκευή.

Η περιγραφή της κατασκευής της συζυγικής κλίνης από τον Οδυσσέα
 ψ Οδύσσειας στ. 181
...Αυτά είπε εκείνη δοκιμάζοντας τον άντρα της, μα τούτος
συχύστη κι είπε στη γυναίκα του τη γνωστικιά αναμμένος:
«Γυναίκα, αλήθεια, αυτός ο λόγος σου μες στην καρδιά με αγγίζει!
Ποιος το κλινάρι μετασάλεψε; Καλός τεχνίτης να 'ταν,....


Εδώ έχουμε ανακαλύπτουμε την υψηλή την λογοτεχνική πανουργία του Ομήρου.
Άριστος ψυχολόγος, έχει στο μυαλό του μια αρχιτεκτονική κατασκευή γεμάτη αναβολές μετεωρίσεις καθυστερήσεις.
Η συνάντηση με την Πηνελόπη πρέπει να στέκει στην κορυφή


Ποια είναι η Πηνελόπη Α;
Μα είναι ο Οδυσσέας αντι Α.
Ποιος είναι ο Ελεύθερος αντι Ω;
Μα είναι ο Όμηρος Ω.
Την συνάντηση των δύο κόσμων σωματιδίων και πεδίων ο Ποιητής περιγράφει καταπληκτικά κβαντικά σε σουρεαλιστική δημιουργική γραφή στην ραψωδία ψ


Η συνάντηση


Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2012

Το φιλί


Οι δρόμοι μιας αγάπης είναι σαφώς αδιόρθωτα ομηρικοί!.
ΧΑΡΑΖΕΙ η μέρα της επιστροφής στην ΟΜΟΡΦΙΑ και την ΑΘΩΟΤΗΤΑ, πίσω από την ανταριασμένη αχλήν, και ο νέος άνθρωπος βγαίνοντας απο το σπήλαιο της λήθης θα προχωρήσει συνειδητά πλέον, συνθέτοντας την ζωή του απο την αρχή, σύμφωνα με τον ΗΡΑΚΛΕΙΤΙΚΌ ΝΌΜΟ ΤΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΔΡΟΜΙΑΣ.
ΤΟ ΚΛΕΟΣ ΤΗΝ ΝΙΚΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΔΙΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟ 
ΓΙΑ ΜΙΑ ΖΩΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΑΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗ!!!

ΤΟ ΦΙΛΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ !!! ROBERT DOISNEAU

Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2012

Ο Δρόμος


Ουράνιο Τόξο στην Ιθάκη 
Ι θάκη!
Ο επαναστατικός δρόμος μιας ανυποχώρητης  Καρδιάς!
Νιώθω προσωρινόςΚι’αυτό μου δίνει
την ικανοποίηση
της ελαφρότητας…
κι’αυτό, μου δίνει
την ικανότητα
της Ελευθερίας .
Η λύπη, η προσμονή,
η επιθυμία στο βωμό
 του αδυσώπητου.
Η λαχτάρα να συναντήσεις
την Πηνελόπη,
η αμφιβολία αν σε περίμενε…
η διαπίστωση ότι,
η Πηνελόπη, ο Οδυσσέας
και ο Τηλέμαχος της ζωής σου,
ήσουν εσύ… ο ίδιος.
Η Ιθάκη, που είναι;
Πόσο αργεί αυτό το
ταξίδι ακόμη;
Πρέπει να σκοτώσεις
και τους μνηστήρες .
Δοκίμασαν να σου κλέψουν
τον κόσμο σου.
Δοκίμασαν να σου κλέψουν την
Ψυχή σου.
Λεηλάτησαν την ζωή σου…
Μείνε όρθιος, Οδυσσέα !Απέναντι … σ¨ένα
ανελέητο Ποσειδώνα.
Μείνε όρθιος, Οδυσσέα!
Κι ονειρέψου τον εαυτό σου
Μεγαλόπρεπο βασιλιά
Της Ιθάκης ξανά!!!



Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Οδυσσέας


Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΓΝΑΝΤΕΥΕΙ ΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΚΑΛΥΨΟΥΣ
 CHATEAU DE COMPIEGNE dans l'Oise ΓΑΛΛΙΑ

"ΟΔΥΣΣΕΑΣ"
............
ΕΙΜΑΙ ΜΕΡΟΣ ΟΛΩΝ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΕΧΩ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ

Δεν μπορώ να ξεκουραστώ από το ταξίδι: Θα πιω
την ζωή μέχρι τα κατακάθια : πάντα έχω απολαύσει
σε μεγάλο βαθμό, έχω υποφέρει σε μεγάλο βαθμό, μαζί με ότι με 
αγάπησε και μόνος ?
Στην ακτή, και όταν
γλιστρώντας με παρέσυραν οι βροχερές Υάδες
εξοργίζω τη ξεθωριασμένη θάλασσα: Έγινα ένα όνομα?
Για πάντα κωπηλατώντας με μία πεινασμένη καρδιά
Πολλά έχω δει και γνώρισα ? Πόλεις των ανδρών
και τα ήθη, κλίματα, συμβούλια, κυβερνήσεις,
Εγώ όχι λιγότερο σημαντικός, αλλά τιμήθηκα από όλα αυτά
Και «μεθυσμένος» απόλαυσα την μάχη με τους συμπολεμιστές μου?
μακριά στις ηχηρές πεδιάδες της θυελλώδους Τροίας .
ΕΙΜΑΙ ΜΕΡΟΣ ΟΛΩΝ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΕΧΩ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ?
Ωστόσο, όλες οι εμπειρίες είναι μια αψίδα μέσω την οποία διαπερνά κανείς
Λάμπει ο αταξίδευτος κόσμος, του οποίου το περιθώριο εξασθενίζει
Για πάντα και για πάντα, κινούμαι.
Πόσο βαρετό είναι να σταματήσει κανείς , να βάλει ένα τέλος,
να σκουριάζει αγυάλιστος , όχι να λάμπει χρήσιμος!
Σαν να αναπνέεις είναι η ζωή . Η ζωή συσσωρεύει ζωή
Ήταν όλα για λίγο, μιας και για μένα
μικρή παραμένει: αλλά κάθε ώρα σώζεΙ
από εκείνη την αιώνια σιωπή, κάτι περισσότερο,
είμαι κομιστής νέων πραγμάτων ? Και άθλια ήταν

Και αυτή η γκρίζα λαχτάρα του πνεύματος που επιθυμεί
να ακολουθήσει τη γνώση σαν ένα βυθισμένο αστέρι ,
Πέρα από τα μεγαλύτερα δυνατά όρια της ανθρώπινης σκέψης.

Αυτός είναι ο γιος μου, ο δικός μου Τηλέμαχος,
στον οποίον αφήνω το σκήπτρο και το νησί
που τόσο πολύ αγάπησα, διακρίνοντας τον να εκπληρώσει
αυτή την εργασία, με αργή σύνεση να κάνει ήπιους
τραχείς ανθρώπους, και μέσα από μαλακούς βαθμούς
να τους καθηλώσει στο χρήσιμο και στο καλό.
Περισσότερο άμεμπτος είναι αυτός, στο κέντρο της σφαίρας
του κοινού καθήκοντος , αρκετά καλός για να μην αποτύχει
Γνωρίστε την λατρεία στους θεούς του νοικοκυριού μου,
Όταν θα έχω φύγει. ,αυτός θα κάνει το έργο του , εγώ το δικό μου.

Εκεί βρίσκεται και το λιμάνι? Το σκάφος ξεφυσά το πανί του:
Υπάρχει κατήφεια στις σκοτεινές μακρυνές θάλασσες. Οι Ναυτικοί μου,,ψυχές που έχουν κοπιάσει, και σφυρήλατήθηκαν και σκέφτηκαν μαζί μου
Αυτό πάντα με ένα ευθυμο καλωσόρισμα πήρε
τον κεραυνό και την ηλιαχτίδα , και τα αντιπαράθεσε
με τις ελεύθερες καρδιές, ελεύθερα μέτωπα εσείς και εγώ είμαστε παλιοί?
Το γήρας είχε ακόμη την τιμή του και το μόχθο του?
Ο θάνατος τα κλείνει όλα: αλλά κάτι πρίν το τέλος,
Κάποιο ευγενές έργο μπορεί ακόμη να γίνει,
όχι ανάρμοστους άνδρες που αγωνίστηκαν με τους Θεούς.
Τα φώτα αρχίζουν να λαμπυρίζουν από τα βράχια:
Η μεγάλη μέρα πέφτει: το αργό φεγγάρι ανεβαίνει: το βάθος
στενάζει γύρω με πολλές φωνές. Ελάτε, φίλοι μου,
«Δεν είναι πολύ αργά για να αναζητήσουμε ένα καινούργιο κόσμο.
Σπρώξτε μακριά, και κάθεστε καλά για να κατατροπώσουμε
τις βαθειές ρυτίδες Για το σκοπό μου κρατά
να πλεύσει πέρα από το ηλιοβασίλεμα, και τα λουτρά
όλων των δυτικών αστέριών, μέχρι να πεθάνω.
Μπορεί να είναι αυτοί οι κόλποι που θα μας πλύνουν:
Μπορεί να αγγίξουμε του «μακάριους νήσους» ,
Και δούμε τον Μεγάλο Αχιλλέα, τον οποίο γνωρίσαμε.
Αν και μας έχουν δοθεί πολλά , πολλά ακόμη περιμένουμε? Και αν
Δεν είμαστε τώρα τόσο δυνατοί όσο τον παλιό καιρό
που κινούσαμε γή και ουρανό ? Αυτό που είμαστε, είμαστε,
ίδιας –ιδιοσυγκρασίας με τις ηρωικές καρδιές,
γίναμε πιο αδύναμοι από το χρόνο και τη μοίρα,


αλλά με ισχυρή θέληση
για να προσπαθήσουμε, να αναζητήσουμε, να βρούμε και να μην «παραδοθούμε».



ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ Alfred Lord Tennyson "ULYSSE" 1833


 σε μετάφραση Κλειώ Αρτεμίδου

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2012

Το Βλέμμα


                                                  ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ!   JAN STYKA


Η αγωνία ενός…Γρέκο.
Από την.. αναφορά…Φθάσε εκεί που μπορείς!
Φθάσε εκεί που δεν μπορείς!
Κάθε εποχή έχει και το δικό της πρόσωπο.
Το πρόσωπο της εποχής μας είναι άγριο.
Ψυχές ντελικάτες δεν τολμούν να το κοιτάξουν κατάματα.
Ο Οδυσσέας, αυτός που αρμενίζει απάνω στους δεκαεφτασυλλαβους που γράφω, πρέπει, με τέτοια μάτια να κοιτάζει την άβυσσο.
Χωρίς ελπίδα και φόβο, μα και χωρίς αναίδεια.
Όρθιος στην άκρη του γκρεμού!
Όλο αγωνίες, εφιάλτες και ρωτήματα ήταν η νιότη μου.
Όλο μισές αποκρίσεις η αντρίκεια μου ηλικία.
Κοίταζα τα’αστρα. Κοίταζα τους ανθρώπους, Κοίταζα τις ιδέες, τι χάος!
Κι’ανάμεσα τους, τι αγωνία να κυνηγάς τον θεό, το γαλάζιο πουλί με τα κόκκινα νύχια!
Έπαιρνα ένα δρόμο, έφτανα στα άκρα του, άβυσσος.
Γύριζα πίσω τρομαγμένος, Έπαιρνα ένα άλλο δρόμο, έφτανα στα άκρα του, πάλι άβυσσος
Ξανάρχιζε η φυγή κι η καινούργια πορεία, κι έξαφνα να ξεχάσκιζε πάλι μπροστά μου, η ίδια άβυσσο.
Όλοι οι δρόμοι του νου έφερναν στην άβυσσο.
Πανικός κι ελπίδα οι δυο πόλοι,όπου περιστρεφόταν μέσα στον αέρα, η νιότη μου και η αντρίκεια ζωή μου.
Μα τώρα, στα γεράματα,στέκουμαι ομπρός στην άβυσσο ήσυχα, άφοβα,δεν φεύγω πια, δεν εξευτελίζομαι.
Όχι εγώ , ο Οδυσσέας που πλάθω, τον δημιουργώ ν’αγαντιάζει με γαλήνη την άβυσσο και δημιουργώντας, τον μάχομαι να του μοιάσω.
Δημιουργούμαι κι εγώ.
Μπιστευουμαι στον Οδυσσέα,
Είναι όλες μου οι λαχταρες.
Ειναι το καλούπι που σκαλίζω να χυθεί ο μελλούμενος άνθρωπος.
.
Ότι λαχτάρισα και δεν μπόρεσα, αυτός θα μπορέσει.
Ξόρκι 
που σαγηνεύει τις σκοτεινές και φτερωτές δυνάμεις που δημιουργούν το μελλούμενο.
Καλομελετά κι ερχεταιι
.Ερχεται ποιος;
Ο δημιουργούμενος Οδυσσέας.
Αυτός είναι το Αρχέτυπο!
Η ευθύνη του δημιουργού είναι μεγάλη.
Ανοίγει δρόμο, που μπορεί να μαυλίσει το μελλούμενο και να το κάνει να πάρει απόφαση
Στράφηκα στον αμίλητο σύντροφο, δεξιά μου:
-Καπετάν Οδυσσέα, είπα, φθάσαμε;
Ο καιρός μου φαίνεται σταμάτησε, σαν νάγινε αιωνιότητα, κι’ο τόπος τυλίχτηκε στην χούφτα μου σαν παλιά περγαμηνή κι η λύτρωση, αυτό που λέγαμε λύτρωση κι απλώναμε απελπισμένοι στον ουρανό τα χέρια να την φθάσουμε, ένα κλωνί γίνηκε βασιλικός στο αυτί μου..
Ο σύντροφος ανάσανε βαθιά και χαμογέλασε..
-Λυτρώθηκες από την λύτρωση, είπε κι η φωνή του ήταν τραχιά, βραχνιασμένη από τους αέρηδες της θάλασσας.
Λυτρώθηκες από την λύτρωση, ετούτος είναι ο πιο αψηλός άθλος του ανθρώπου.
Τέλεψε η θητεία σου στην ελπίδα και στον φόβο.
Έσκυψες στην άβυσσο κι είδες αναποδογυρισμένο το είδωλο του κόσμου και δεν τρόμαξες.
Θυμασαι;
-Τώρα φθάσαμε ; είπα συγκινημένος
-Φθάσαμε; Έκανε αυτός ξαφνιασμένος,
Τώρα ξεκινούμε, Χωρίς καράβι, Χωρίς θάλασσα, Χωρίς κορμί! Λεύτεροι!
Τέλεψες το χρέος σου . Γέννησες ένα γιο ,ανώτερο σου
Στάσου εδώ σημαδούρα,
εγώ θα πάω πιο πέρα…

Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

Οι Λέοντες


ΤΑ ΕΝ ΠΥΡΑ ΟΝΤΑ

Οι Ονειρευτές του Απείρου στην Πύλη του Ονείρου με την Φλόγα του  Εμπείρου 

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

Το πλοίο


Η ναυς Ένα καράβι παλιό παραμυθένιο ομηρικό "Οδύσσεια"
 αρμενίζει σε θάλασσες πλατιές διαδικτυακές αντιληπτικές
 με παλιούς και νέους ομηριστές πειρατές ανιχνευτές


Οι Νέες Ένοπλες Δυνάμεις του Ελληνικού Απελευθερωτικού Νου
Έλληνες και Φιλέλληνες , Νέοι πάντα έφηβοι, και ως εκ τούτου Ηλιογεννείς του Φοίβου πολεμιστές ,από τα πέρατα όλου του κόσμου του σύμπαντος των γαλαξιών και των αστεριών
Ενωθείτε στο όνομα της Ομορφιάς της Αξιοπρέπειας και της Τιμής της Ελευθερίας.
Αντισταθείτε στην ανοησία στην βλακεία στο ευτελές στην δουλεία την δουλοπαροικία.

Αγανακτήστε με την αδικία του πνεύματος την πτωχεία, την θρησκευτική και οικονομική δικτατορία.

Εξοργιστείτε με την πατριδοκαπηλία και την παγκοσμιοποιητική των λαών ισοπεδωτική ομογενοποιία .

Θυμώστε με την αγαμεμνονική αλαζονία με την πολιτικάντικη νοοτροπία την μνηστηριακή υβρεολογία την θρησκευτική χειραγωγία.

Αρνηθείτε την ελεημοσύνη την ψεύτικη φιλανθρωπία τα ψίχουλα αγάπης θεών και ανθρώπων την κάλπικη τους πονοψυχία.

Πετάξτε τα ρούχα τα κουρέλια της ζητιανιάς και της επαιτείας
Αρνηθείτε την υποτέλεια την κάθε μορφής ζητιανιά
Ενδυθείτε με ηλιακή εκστρατευτική φορεσιά της αυτογνωσίας

Πολεμήστε την κλοπή την υποταγή την σκλαβιά την διαφθορά την αδιαφορία για την συμμετοχή στα κοινά με την σωστή αγωγή και συμπεριφορά.

Νέοι Αχιλλείς της καλλιγύναικος Ελλάδος υπασπιστές, αθάνατοι σοφοί ώριμοι άτρωτοι και δυνατοί με των Μυρμιδόνων την ναυαρχίδα στον πόλεμο των άστρων την ιστορική ναυαχία
στην κάθοδο των ωραίων,
στην απόβαση των ραψωδικών Μουσών
στη άνοδο των
των Ηρώων Ηρακλειδών
Β Ιλιάδος στίχοι 480-785

Ατενίζοντας την Τροία

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

Ο Κατακλυσμός



Η ζωή μας με τον Όμηρο ....στην χώρα του Μύθου και της Πραγματικότητας  πάνω σε γερό πλοίο και σκαρί στον αναπόφευκτο κατακλυσμό της Γνώσης τον απελευθερωτικό.
Ναύαρχος ο Ποιητής Όμηρος, ναυαρχίδα η Ελλάς, προορισμός η Ιθάκη αρμενίζοντας περπατώντας πετώντας για ένα παλάτι καθαρό με μία ψυχή μία καρδιά και ένα μυαλό 

Ο Θησέας



Theseus fighting the Minotaur by Jean-Etienne Ramey, marble, 1826, Tuileries GardensParis

Ομως τι είναι Γνώση;
Πως προσεγγίζεται;
Πως μπορεί να Γνωρίσει κάποιος;
Τι είναι Αλήθεια ;
Πώς να ξεχωρίσει κανείς το ‘είναι’ και το ‘φαίνεσται’ των πραγμάτων;
Η Γνώση, όταν την πρωτοκοιτάξει κανείς είναι ένας τεράστιος Λαβύρινθος,
με τον τρομερό Μινώταυρο να καραδοκεί.
Ελάχιστοι πλησιάζουν και ακόμη πιο ελάχιστοι βγαίνουν σώοι από εκεί.
Η πρώτη προσέγγιση του ανθρώπου -Οδυσσέα, θα γίνει με την μορφή του Θησέα,
που θα τον εξερευνήσει με την βοήθεια μιας γυναίκας και ενός Μίτου.
Από εκεί και μετά θα υψωθεί και θα τον βλέπει πάντα πανοραμικά και από ψηλά,
με τα Φτερά του Δαίδαλου.


Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2012

Η χελώνα


Την χελώνα την έκανε λύρα ο Ερμής, ο κύριος του Λόγου και την χάρισε στον Απόλλωνα, τον κύριο του Τόξου, έτσι ο λόγος όταν δεν είναι  ράβδος και σπαθί γίνεται μουσική.


Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2012

Το Δένδρον


Το δέντρο των Ομηρικών Επών με ρίζες υγιείς, με κορμό δυνατό, με κλαδιά πολλά, με φύλλα αειθαλή κεραίες φωτοσύνθεσης με άνθη πανέμορφα,με καρπούς όλο τον χρόνο με θέση περίοπτη στο παγκόσμιο στερέωμα, με σοφό καλλιεργητή γεωπόνο την Αθηνά "κηπουρό" προστάτιδα της τέχνης του πολέμου, των ηρώων, ημιθέων και των μεγάλων πολεμιστών με όλα τα όπλα του Ελληνισμού φυσικά στο υλικό πεδίο και πνευματικά στον Χώρο των Ιδεών.



Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

Η σημαία


Υψώστε την σημαία!
 Σηκώστε την ασπίδα!
Παρουσιάστε τα πλοία!
Στα χιλιάδες χρόνια της Οδύσσειας του Ελληνισμού!
Στο μεγάλο ταξίδι της περιπέτειας του!
Αστραία

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2012

Η φωτιά

Το Έμπειρον Ον, ο Άνθρωπος είναι  μεγαλύτερος από το Άπειρον Ον, τον Θεό γιατί εμπεριέχει την Πείρα της Φωτιάς, Έμπυρος σε  Σ πειροειδή εξέλιξη  των 4 στοιχείων της  Ζωής.

Το σπαθί


Η Σκέψη είναι το Βέλος της Ενεργείας και ο Λόγος το ΣΠΑΘΙ της Δημιουργίας 
στο Ζενίθ της Εμπειρίας

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2012

Η Πύλη


Οι αθώοι άνθρωποι πιστεύουν, οι καλοπροαίρετοι ελπίζουν, οι μικρόψυχοι σαρκάζουν, οι μικροπρεπείς χλευάζουν, οι μικρόνοες ειρωνεύονται ,οι ένοχοι φοβούνται, οι συνένοχοι που σιωπούσαν φλυαρούν ασταμάτητα, οι μικροβολεμένοι αδιαφορούν, οι υπνωτισμένοι αλλάζουν ύπνου πλευρό, οι ανόητοι γελούν, οι απελπισμένοι κλαίνε, οι ζηλόφθονοι λοιδορούν, οι κακοπροαίρετοι συκοφαντούν, οι ευαίσθητοι ανησυχούν, οι τρελοί ουρλιάζουν, οι λογικοί σκέπτονται και νηφάλια ερευνούν, οι σοφοί νουθετούν, οι όμορφοι ενώνουν, οι άσχημοι  αμαυρώνουν, οι κακοί  σκοτεινιάζουν, οι άδολοι εύχονται και ενεργά παρακολουθούν.
Και τα ελάχιστα λόγια προδίδουν τους πόθους της καρδιάς, την πρόθεση του σχολιαστή ομιλητή, το δε ύφος των σχολίων του φανερώνει το ήθος την ηθική την νοημοσύνη και την αισθητική.
Ο Χρόνος μεγάλος πανδαμάτωρ βασιλιάς θα δείξει 
στο τέλος μιας πολύκροτης  μεγάλης Ιστορίας τι είναι ο καθένας από εμάς όταν μπροστά στην πύλη και στον φρουρό θα σταθούμε γυμνοί και με τον καθρέφτη να μας κοιτάζει αδυσώπητα από την ρωγμή μιας χαμένης σκυφτής ανθρωπιάς μαζί με τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα που θα κρατούμε υπό μάλης στο τέλος αυτής της όρθιας βιοπάλης.

the end


Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2012

Το λιονταράκι


Στο ορίζοντα των Μιγαδικών Γεγονότων ταλαντεύονται οι πνευματικοί φανοί της θυέλλης στα τετράγωνα των πραγματικών κύκλων ανάμεσα από το Μηδέν το Άπειρο και το Ομηρικό Ραψωδικό i των Ιδεών Αριθμών.Στα παιγνίδια της ποικιλόχρωμης σκέψης των Μυθικών Λιονταριών.

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2012

Το Παραμύθι




....ενός  ΜΥΘΟΥ
Ένα παραμύθι... χωρίς Όνομα!
A'. ΤΟ ΔΑΣΟΣ
ΟΤΑΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ο γερο-Βασιλιάς Συνετός πως μετρήθηκαν πια
οι μέρες του, φώναξε το γιο του, το νέο Αστόχαστο, και του είπε:
- Φθάνουν, γιε μου, τα παιχνίδια και οι διασκεδάσεις. Ήλθε η
ώρα να παντρευθείς και να πάρεις στα χέρια σου την κυβέρνηση
του Κράτους. Εγώ έφαγα το ψωμί μου. Εσύ κοίταξε να κυβερνήσεις
σαν καλός βασιλιάς.
Β'. ΠΑΛΑΤΙ ΚΑΙ ΠΑΛΑΤΙΑΝΟΙ
ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ και λαμπρό παλάτι του Συνετού Α', μόνος ο
ψηλός πύργος έμενε κατοικήσιμος. Όλα τ' άλλα δωμάτια, οι μεγάλες
σάλες, οι διάδρομοι, οι στρατώνες είχαν γκρεμίσει. Ο ψηλός πύργος
ήταν και αυτός σε κακά χάλια. Κανένας δε φρόντισε ποτέ να επι-
διορθώσει τους πεσμένους σοβάδες. Και ο άνεμος περιδιάβαζε και
σφύριζε ελεύθερα στις άδειες κάμαρες, όπου από τα περισσότερα
παράθυρα έλειπαν τα γυαλιά.
Οι χοντροί όμως τοίχοι βαστούσαν ακόμα. Κι εκεί, σε μετρημένα
δωμάτια, περιορίζουνταν ο Βασιλιάς και η οικογένεια του.
Γ'. ΣΤΟ ΦΤΩΧΙΚΟ ΤΗΣ ΚΥΡΑ-ΦΡΟΝΗΣΗΣ
Το Βασιλόπουλο χτύπησε την πόρτα.
- Ποιος είναι; ρώτησε από μέσα μια γυναικεία φωνή.
- Άνοιξε μας, παρακάλεσε το Βασιλόπουλο. Η αδελφή μου, η Ειρήνη κι
εγώ ζητούμε φιλοξενία, να ζεσταθούμε και να ξεκουραστούμε λίγο.
Η Ειρηνούλα κοίταζε την κλωστή και τις βελόνες χωρίς να κατα-
λαβαίνει.
- Τι είναι αυτά; ρώτησε.
- Πώς; Δε ράβεις; ρώτησε η Γνώση.
- Όχι, ούτε είδα ποτέ άλλον να ράβει.
- Θέλεις να μάθεις; Έλα να σου δείξω.
Κάθησε η Γνώση στο κατώφλι του σπιτιού πήρε τη σχισμένη
τραχηλιά της Ειρηνούλας κι έραψε τις τρύπες.
Η Ειρηνούλα κοίταζε με θαυμασμό και απορία.
- Δωσ' μου να δοκιμάσω κι εγώ! παρακάλεσε.
Η Γνώση γέλασε.
- Θες να τις σκοτώσεις ή να τις μεταχειριστείς; ρώτησε.- Το ίδιο δεν κάνει;
- Όχι! Η ώρα πάντα περνά. Μ' αν κάνεις περιττά πράματα, τη
σκορπάς· ενώ αν κάνεις δουλειές με σκοπό, τη μεταχειρίζεσαι.- Δεν το συλλογίστηκα αυτό ποτέ, είπε συλλογισμένο το Βασιλόπουλο. Και μένα η ώρα μου φαίνεται ατέλειωτη!
- Και όμως η ώρα είναι πολύτιμη, αποκρίθηκε η Γνώση. Σε τι κα-
ταγίνεσαι όλη μέρα;
- Σε τίποτα! Σε τι μπορώ να καταγίνω; Ο καθένας ζει και καταγί-
νεται για τον εαυτό του, κι εγώ δεν έχω ανάγκη από τίποτα.
- Μα ο τόπος σου έχει ανάγκη από σένα.
- Μπα! Ο καθένας φροντίζει για τον εαυτό του και κουτσοζεί.
- Καλά το είπες, πως κουτσοζεί, αποκρίθηκε λυπημένη η Γνώση.
Και ο τόπος σου κουτσοζεί. Το καταδέχεσαι όμως;- Τι να του κάνω;
- Αν ο καθένας σκέπτουνταν λιγότερο το άτομο του και δούλευε
περισσότερο για το γενικό καλό, θα έβλεπε μια μέρα πως πάλι για
τον εαυτό του δούλεψε, και πως αντί να κουτσοζεί, κατάφερε να
καλοζεί.
- Δεν καταλαβαίνω, μουρμούρισε το Βασιλόπουλο. Η Γνώση γέ-
λασε.
- Σε σκότισα; είπε. Μ' αν πας πίσω στο λαό σου, και ζήσεις ανά-
μεσα του, και μιλήσεις μαζί του, και ακούσεις τα όσα έχει να σου
πει, θα εννοήσεις τότε καλύτερα.
- Θα πάγω! είπε σοβαρά το Βασιλόπουλο.
Τα δυο αδέλφια μπήκαν στο μαγειριά ν' αποχαιρετήσουν την
κυρα-Φρόνηση, και τη βρήκαν που κοκκίνιζε κρέας στο χαρανί.
- Πώς; Δε θα μείνετε να γευθείτε το γιαχνί μου; ρώτησε η γριά.
- Σ' ευχαριστούμε, όχι, είπε το Βασιλόπουλο. Βιάζομαι να πάγω
πίσω.Η γριά έκοψε ένα μεγάλο κομμάτι ψωμί για τον καθένα και το
έχωσε στην τσέπη τους.
- Ο δρόμος είναι μακρύς, είπε. Στο καλό, παιδιά μου.
Αποχαιρέτησαν τη Γνώση, και τ' αδέλφια πήραν πάλι το δρόμο
του παλατιού.
Δ. Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΓΥΡΙΣΜΟΥ ....ήταν μακρύς...
Κ'. ΣΥΝΕΤΟΣ Β'
Εκείνη η ημέρα ήταν εορτή σε όλο το κράτος.Όταν ο νέος Βασιλιάς Συνετός Β' ανέβηκε στο παλάτι με τον
καινούριο αρχικαγκελάριο του, τον Πολύκαρπο, βρήκε πάλι όλη την
οικογένεια μαζεμένη στην τραπεζαρία.
Κοίταξε το αδειανό κρεμαστάρι πάνω από τη χρυσή κονσόλα, κι
έβγαλε ένα βαθύ αναστεναγμό.
- Τώρα, είπε, που έφυγε από κει το απαίσιο γαϊδουρίσιο κεφάλι,
μπορώ να πω πως αισθάνομαι ελεύθερος να καταπιαστώ μεγάλα
πράματα.
Και γυρίζοντας στη Γνώση, που του χαμογελούσε χαρούμενη
και ροδοκόκκινη, πρόσθεσε:
- Θέλεις, Γνώση, να με βοηθήσεις;
- Εγώ; αναφώνησε η κόρη κι έγινε ακόμα πιο ροδοκόκκινη. Εγώ;
Πώς μπορώ να σε βοηθήσω;
- Να γίνεις γυναίκα μου και Βασίλισσα μου, είπε ο Συνετός. Μου
έκανες τόσο καλό πάντα με τις πολύτιμες συμβουλές σου! Πες, Γνώ-
ση, δε θέλεις μαζί μου να διοικήσεις τον τόπο;Μα πριν μπορέσει η κόρη ν' απαντήσει, ο γερο-Βασιλιάς τους
είχε αρπάξει και τους δυο στην αγκαλιά του.
- Με την ευλογία μου, είπε, ναι! Μαζί να κυβερνήσετε το Κρά-
τος.
- Και σα μάθει τους αρραβώνες σας ο θείος Βασιλιάς, τι θα πει;
ρώτησε γελώντας η Ειρηνούλα.
- Θα ζητήσει εσένα για το γιο του, είπε η κυρα-Φρόνηση. Και με
το μάτι έκανε νόημα του Βασιλιά να κοιτάξει τον Πολύκαρπο.
Ο δυστυχισμένος αρχικαγκελάριος είχε χλωμιάσει έξαφνα, κα-
θώς άκουσε τα λόγια της κυρα-Φρόνησης, και τρέμοντας κοίταζε
την Ειρηνούλα, σα να περίμενε από τα χείλια της ν' ακούσει την κα-
ταδίκη του.
Η Βασιλοπούλα κοκκίνισε, γύρισε και τον είδε και κατέβασε τα
μάτια της, ντροπαλή και μουδιασμένη.
- Και... και θα δεχθείς, Βασιλοπούλα μου; ρώτησε ο αρχικαγκε-
λάριος με φωνή πνιγμένη.
- Όχι, Πολύκαρπε... μουρμούρισε η Ειρηνούλα χωρίς να τον
κοιτάξει.
- Ελπίζω να μη μας κάνει τέτοια πρόταση ο θείος Βασιλιάς, είπε
γελώντας ο Συνετός, ειδεμή θα ξανανάψει ο θυμός του. Γιατί την
Ειρηνούλα μας τη θέλομε δω.
Και παίρνοντας το χέρι της αδελφής του, το έβαλε στου Πολύ-
καρπου που κόντεψε να τα χάσει από τη χαρά του.
- Απεναντίας! Πρέπει να μας κάνει την πρόταση, για ν' αρπάξει
και δεύτερη προσβολή! είπε ο γερο-Βασιλιάς που δεν είχε χωνέψει
ακόμα το γαϊδουρίσιο κεφάλι.
Και χαρούμενος, αγκαλιάζοντας τα παιδιά του πρόσθεσε:
- Και σα δεν του αρέσει, ας έλθει πάλι με το στρατό του να ξα-
νανιώσει πώς τρυπούν τα βέλη του Κακομοιρίδη...
Μα δεν πρόφθασε ο καημένος ο θείος Βασιλιάς ν' αρπάξει τη
δεύτερη προσβολή, ούτε να ξανανιώσει αν τρυπούσαν τα βέλη του
Κακομοιρίδη.
Σαν άνοιξε το πανέρι και αναγνώρισε το γαϊδουρίσιο κεφάλι και
άκουσε τα λόγια του Βασιλόπουλου, που του τα επανέλαβε ο αρχι-
καγκελάριός του, τόσος θυμός τον έπιασε, που έπεσε ξερός στο πά-
τωμα.
Και σαν τον σήκωσαν να τον βάλουν στο κρεβάτι, είδαν πως
ήταν πεθαμένος.
Την ημέρα της στέψεως του, ο Συνετός Β' κατέβηκε στο ποτάμι
να κάνει μνημόσυνο για όσους είχαν πέσει στην περίφημη εκείνη
νυχτερινή μάχη.
Στον ίσκιο των πλατάνων, δυο άσπροι πέτρινοι σταυροί έστεκαν
πλάγι-πλάγι: ο τάφος του Πολύδωρου και ο τάφος του νέου της τα-
βέρνας.
Κρέμασε ο Συνετός και στους δυο από ένα στεφάνι δάφνης.
- Βάλε δω άλλο ένα στεφάνι, Αφέντη, είπε ο πρωτομάστορης,
δείχνοντας τον τάφο του Πολύδωρου.
- Άλλο ένα; Γιατί;
- Για τον Αφανέρωτο Ήρωα, αποκρίθηκε ο πρωτομάστορης.
Ο Συνετός τον κοίταξε.
- Δεν καταλαβαίνω, είπε.
- Δε γύρισε ποτέ ο κουλός από το τελευταίο του ταξίδι, Αφέντη.
- Τι έγινε, ξέρεις; Έμαθες καμιάν είδηση; ρώτησε ο Συνετός.
Ο πρωτομάστορης αργοκούνησε το κεφάλι.
- Τρία χρόνια τον περίμενα, είπε, και κάθε βράδυ, σα βασίλευε ο
ήλιος, έρχουμουν στο ίδιο μέρος, όπου για τελευταία φορά τον είδα,
με την ελπίδα πως ίσως θα ξαναγύριζε. Μα τώρα δεν τον περιμένω
πια...
- Μπορεί να πήγε στα ξένα σαν τόσους άλλους, είπε ο Συνετός.
Ο πρωτομάστορης έμεινε συλλογισμένος.
- Εγώ ξέρω πως δεν πήγε, είπε στο τέλος. Έτσι που τον ήξερα,
ήταν άνθρωπος να δώσει τη ζωή του χωρίς λόγια, σιωπηλά και αφα-
νέρωτα για τον τόπο του. Ν' αφήσει όμως την Πατρίδα, την ώρα
του κινδύνου, ποτέ!
Κάμποση ώρα ούτε ο ένας ούτε ο άλλος δε μίλησε.
Ύστερα ο νέος Βασιλιάς έκοψε ένα κλαδί δάφνης από το δέντρο
και το ακούμπησε στον τάφο του Πολύδωρου.
- Για τον Αφανέρωτο Ήρωα... είπε.
- ...Και για όσους δίνουν τη ζωή τους σιωπηλά και ταπεινά στην
Πατρίδα, χωρίς η Πατρίδα να τους ξέρει ποτέ... πρόσθεσε ο πρωτο-
μάστορης.
Και γονατίζοντας προσκύνησαν τον τάφο.
.
Κάθε παραμύθι έχει μια Αρχή και ένα Τέλος!